Bijna de grens over...

Speciaal voor Wim nu snel nog een berichtje typen (morgen hebben we wel meer tijd,maar we willen de maandagmorgenteleurstelling zo klein mogelijk houden, op vrijdag lijkt het ons iets draagbaarder een kort bericht te lezen, al zijn het kaartje en de statistieken aangepast).

Het is verdorie koud geworden, zelfs het typen in deze warme bib gaat een beetje moeizaam, gezien de bloedsdoorstroming nog niet optimaal is (onze handschoenen zijn wel wind, maar niet waterdicht, wat best wel koud is tenzij je lekker warmgefietst bent). Gelukkig zijn de Esten uiterst aardige vogels, die de gekkerds die zo dom zijn in dit weer in hun tuin te willen slapen gauw binnen vragen. Het toppunt van aardigheid was in het nationaal park Lahemaa, een dame die zodanig rap was met het kamer (en meteen ook maar ontbijt) aan te bieden, dat wij niet wisten of ze nu een Bed and Breakfast had of gewoon enorm gastvrij was. Na veel vijven en zessen over ons beperkt budget in het Engels kwamen we erachter dat het tweede waar was. Ze belde voor de zekerheid toch nog maar eens haar dochter op, die ons in perfect engels verklaarde dat haar mama nu eenmaal "such kind of woman" was. Heerlijk, twee dagen kind aan huis zijn, met zelfs onze eigen TV (iedereen keek daar naar zn eigen toestel, ook wij, met sattelietontvangst zelfs), en de sauna die voor ons werd opgezet. Ontbijt stond (zoals in het begin aangekondigd) klaar, en zelfs avondmaal zou er geweest zijn ware het niet dat wij zelf als soort wederdienst voor onze gastheren lasagna gemaakt hebben (een beetje mislukt wegens uiterst beperkt winkelaanbod, maar toch best wel smakelijk). Bij het weggaan kregen we de raad zeker nog eens terug te komen met vrienden voor op vakantie. Mooi is dat!

De nacht erna in het park hebben we (kwestie dat we die tent toch voor iets bijhebben) in de luxueuze kampplaatsen gekampeerd, met een vuurtje en de bijpassende harmonikatoontjes. De nacht was winderig en vol hagel (veel interessanter dan regen), maar zowel de tent als de slaapzakken doorstonden de toets met bravo. Gisternacht opnieuw ons tentje gezet (het dochtertje kwam ons binnen vragen, maar onze tent stond al op...), maar helaas was de hagel regen geworden, wat maakt dat we voor vannacht stiekem hopen op uiterst gastvrije Esten, kwestie van onze tent te drogen en niet vanuit een natte regenoutfit in een klamme tent te stappen...

Overmorgen passeren we de Russische grens,

en vanaf dan wordt ons vakantietempo een beetje opgedreven, kwestie van binnen de maand het hele land door te sjeezen.

Ongetwijfeld hoort u daar later meer over,

Frisse groenten

(hier zijn het bonen en andere blikdingest,

verse groentjes zijn niet enkel te koud om te snijden,

degene die ze in de winkel verkopen zien eruit alsof ze het niet echt fris hebben gehad)

Melanie

terug op de fiets

Nog even een snel berichtje voor we afscheid nemen van onze nieuwe thuis. Het was hier aangenaam vertoeven, maar de Estse moerassen en de Russische grens roepen. Tot binnenkort!

een gemeenschap in Tallin

Zoals beloofd een berichtje uit Tallin, en nog wel uit een gemeenschap om Ü tegen te zeggen (gepast met puntjes op). We zijn hier namelijk (via de website van www.couchsurfing.com, een aanrader voor de avontuurlijken onder u die graag nieuwe vrienden maken, voor fietsers is er ook www.warmshowers.org) terecht gekomen in een gemeenschapshuis die niet enkel bestaat uit de gemeenschap van de mensen die er wonen, maar tevens de buurt en couchsurfers in het gebeuren mee opneemt. Zo wordt er hier elke avond gekookt voor wie wil komen eten (voor een luttele 2 euro, die dient om te sparen voor vb een nieuwe oven), en worden regematig gemeenschapsactiviteiten georganiseerd (in de twee dagen dat we hier zijn al een marktje en een filmavond). Al wie wil mag hier gratis komen logeren (vb via couchsurfing), maar er wordt gevraagd om toch een keertje te koken voor de groep. Wat wij prompt bij aankomst vrolijk deden, met oven, dus grote luxe voor ons. We hadden sowieso gepland voor onze gastheren te koken al hadden we niet gerekend op 15 man, dus zijn we de winkel een extra bezoekje moeten brengen. Dit is echter het begin, ze plannen een creche, een fietsenherstelplaats en een soort plek waar je met je laptop kan konen werken overdag te creeeren. Een strak stel plannen, zoveel is zeker, ik zou graag binen een jaar of 5 eens komen kijken hoever ze staan.

We zijn dus weer prima terecht gekomen, hebben prompt een matras op zolder gekregen, en mogen hier gezellig rondtjaffelen zonder we daarmee iemand lastigvallen. Mooi is dat, zeker gezien we hier wel eventjes denken te blijven. De 17e oktober is er namelijk nog lang niet (onze intrede in Rusland is dan voorzien), en Rusland maar een 150km fietsen ver, al willen we onderweg wel nog een nationaal parkje doen. Ge zou nog denken dat ze hier meer nationaal parken hebben dan inwoners, maar dat lijkt me niet helemaal correct...

Omdat u vast allemaal eerder benieuwd bent naar Tallin, dan naar gezellige huisverhalen - woensdag vieren ze hier trouwens het nieuwe verwarmingsseizoen, en we gaan ter gelegenheid eclairs bakken (helaas moet ik mijn trouwe bakpartner Evelien vervangen door een minder ervaren mannelijk en lichtjes kalend exemplaar, op die manier komen er alvast minder blonde haren in het baksel terecht) - toch eventjes de eer betonen die het zeker verdient. Tallin is zo een beetje het Brugge van het noorden, maar dan zonder massas fotograferende Japanners, met een prachtige oude stad die nog heel wat middeleeuse charme bezit. Gezien het ons nog steeds niet gelukt is onze fotos op het internet te posten (binnen enkele ogenblikken kan deze informatie achterhaald zijn, want Bert is van plan ze erop te zetten), kan u zich alvast hier visueel informeren over de pracht van dit stadje (de fotos staan onderaan de pagina, dus scrollen is de boodschap).

Eventjes trouwens een eervolle vermelding voor Else, die zich met trots de winnares van de fotowedstrijd kan noemen. Als beloning hiervoor ontvangt ze binnenkort een authentieke Tallin postkaart. Alle anderen, niet getreurd, er zullen zeker nog soortgelijke accefietjes volgen waarin u hopelijk meer geluk heeft (deelnemen helpt dit geluk in de goede richting).

Tot de volgende!

Melanie

Soomaa

Gegroet!

jawel, u leest het goed, groeten doe ik u, vanuit het nationaal park van Soomaa nog wel. Het doet hier wat Scandinavisch aan, met geweldig mooi georganiseerde en gratis kampplaatsen (met toilet, incl WC-papier, hutjes, vuurplaats en droog hout dat we verdmn nog aan toe niet aankregen), ook met mooi onderhouden wandelpaden, een infocentrum met keuken, gratis internet en symphatieke parkbeheerders wiens persoonlijke gasten we zijn en voor wie we koken, met een geweldig grappige parkhond (worstformaat) wiens favoriete bezigheid het is om nieuwe toeristen door de 'beaver trail' te loodsen. Jammer dat de foto's (en filmpjes) er nog niet opstaan, want de omgeving is hier prachtig, 'bog' noemen ze het in het engels, een soort moerasland vol kleurige begroeiingen en met al het wild vertegenwoordigd dat deze breedtegraad van de planeet te bieden heeft (beren, wolven, elanden, bevers, herten, ...).

Enfin, volgende keer meer van dat. Ze gaan nu de film over het park voor ons opzetten (op groot scherm ). Morgen vertrekken we hier en over enkele dagen zien we jullie terug in Tallinn.

Estland, het land der Esten

Gegroet,

u leest het goed, we zijn eindelijk in Estland aangekomen. We fietsen dan ook zo op het gemak mogelijk, kwestie van geen 2 weken aan de Russische grens te resideren.

Momenteel bevinden we ons in een dorpje, vlak voor het Sooma national park, alwaar we de volgende dagen (lees overmorgen) gaan rondlopen op bog-schoenen (iets als sneeuwschoenen maar voor moeras) of gaan rondvaren in een kano, afhenkelijk van de prijzen en het aanbod. Natuurlijk hangt dit ook af van of we met kredietkaart, Euros, Lats of Roebels mogen\kunnen betalen. We bevinden ons namelijk in een gebied waar geldafhaalmachines dun gezaaid zijn (enkel in de hele grote steden, en die liggen niet op onze weg), en we ook nog geen enkel wisselkantoor hebben gezien. Gelukkig kan je theoretisch gezien met de kaart betalen in de winkel, al blijkt dat in praktijk een heen en weer gebel te zijn met iemand die duits of engels spreekt, en uiteindelijk de harde valuta (hier Euros) de bovenhand halen.

Estland dus, alwaar ze Ests spreken, een finno-ugrische taal, verwant met het Fins en het Hongaars. Helemaal niet moeilijk eigenlijk. Een worst heet hier 'worst` en een tomaat `tomat`. Een twee drie gaat iets minder vlot (üks, kaks, kolm), maar waar heeft een mens anders vingers voor gekregen?

De paar man die we ontmoet hebben zijn alvast enorm aardig, een 'terre' als groet wordt snel beantwoord (in tegenstelling tot Polen, alwaar iemand die naar vreemden glimlacht als idioot wordt beschouwd), en onze gastheren van gisteren nodigden ons prompt uit op een koffie (te interpreteren als een uitgebreide broodmaaltijd met 'worst'). Ze waren zelfs zo vriendelijk om ons s nachts te verlichten met een gigantische phare, onwetend van de moeite die wij hadden gedaan om eindelijk eens de straatverlichting te ontsnappen. Dan maar gaan kloppen om te vragen of ie uitkon (meerbepaald een kwartier geprobeerd met kloppen, roepen en bellen, ze droegen een hoorapparaat, zo bleek daags nadien).

Mevrouw komt ons hier op vriendelijke wijze de bib uitsturen,

dus meer weer de volgende keer (hier regen)

Melanie