De oudjes (oeps!) in Thailand

Na twee weken Thailand, wordt het tijd om nog eens iets van ons te laten horen. Met enige vertraging mochten we mijn ouders, Emiel en Madeleine, en hun vrienden Josee en Ivo (tevens de ouders van Steven) begroeten in ons hotel in Bangkok. Omdat Emiel, Madeleine, Ivo en Josee nogal omslachtig is, refereren we wel eens naar hen als "de oudjes". Maar omdat ze zelf steigeren bij deze benaming, en we met hun eigen voorstel "mensen die hard gewerkt hebben en dit nog steeds doen", ook niet echt opschieten, zullen we het hier gemakkelijkheidshalve hebben over "de ouders", zijnde dus mijn ouders en die van Steven, niet die van Mel, voor alle duidelijkheid.

Ondertussen hebben we Bangkok al achter ons gelaten, zijn we gepasseerd in Sukothai, waar de ouders wat tempelruines mochten bezichtigen, terwijl wij een visum-verlengtripje naar Myanmar deden, en zijn we aangekomen in Chiang Mai. Het is aangenaam vertoeven in deze Thaise studentenstad, waar je evenveel toeristen als lokaal volk aantreft op de vele marktjes en gezellige straatjes. Naar Thaise gewoonte zijn de mensen erg vriendelijk en behulpzaam en is het eten uitstekend, zij het soms een beetje te pikant naar de zin van de ouders (wij kunnen iets meer hebben, maar ook onze tong protesteert af en toe). Na het hectische geregel in Bangkok en in Sukothai (visums, fietsonderdelen, reisplanningen,...) zijn Mel en ik hier eens helemaal op ons gemak en genieten we van menig "luie zondag" (lees: filmpjes kijken in de hotelkamer, lezen bij het zwembad en middagdutjes doen), ook al zijn het dan weekdagen. De rest van het gezelschap is hier echter niet om te luieren, en staat erop om iedere dag toch minstens een iets te doen of te bezichtigen. Zo zijn ze vandaag op uitstap naar naburige dorpjes met etnische minderheden, alwaar men de hier alzo aangeprezen "langnekken" kan zien, u weet wel, die vrouwen met een hele serie ringen rond hun nek (hun collega's met grote oren worden eveneens aanbevolen, maar we zijn niet zeker of die in hun tour inbegrepen zijn). Verdere mogelijkheden voor de toerist zijn hier: orchideeboerderijen, jungletochten, rafting, tempels, olifanten, Thaiboksen en Thais koken. Morgen gaan Mel en ik alvast een kookcursus volgen in een Thais-vegetarisch restaurant (curries maken, hmmm), kwestie van toch ook iets te ondernemen af en toe. De ouders mogen dan 's middags onze bereidingen helpen opeten (al werden we op voorhand gewaarschuwd het rustig aan te doen met de pepertjes). En iets met olifanten gaan we ook nog doen, het diervriendelijke, maar erg dure alternatief waarbij je een opvangtehuis voor olifanten sponsort.

We doen ons best om snel een selectie van Ivo's foto's op het web te zetten, maar gezien de veelheid aan foto's gaan we hier nog ons werk mee hebben. Even ter vergelijking: Ivo heeft twee kaartjes van 8 GB mee voor drie weken Thailand, terwijl wij het doen met een kaartje van 2 GB, en hier toch de eerste zes maanden van onze reis mee zijn rondgekomen. Ze zullen alleszinds wel de moeite zijn. De ouders zijn immers een stuk fotogenieker dan wij en schuwen geen foto van of met de lokale bevolking.

Dan zou ik hier ook nog een straf verhaal kunnen ophangen van het genre "restaurant, te hoge rekening, naar eigen inzicht betaald, ambras", maar zo kennen jullie ze natuurlijk al, al kreeg het gebeuren dit keer wel een extra dimensie door de deelname van de ouders en de halsstarrigheid van de feeks van een dienster.

Na ons vertrek en het achterlaten van het (in onze ogen) juiste bedrag, werd ons gezelschap zowaar achtervolgd en uitgebreid gefotografeerd. Op het einde van de drukke wandelstraat stonden twee politiemannen die er ook bij betrokken werden. Schouderophalend stonden ze erbij, terwijl wij onze uitleg deden, en de feeks maar tekeer bleef gaan. Tja, weten zij veel hoeveel garnalen er op ons bord zouden moeten gelegen hebben en of een grote portie al dan niet gelijk is aan drie kleine. Tot hun en onze opluchting maakte de kok, die er ook al een eindje bijliep, en iets redelijker van aard was, een einde aan de hele klucht. Sindsdien is deze gebeurtenis een dankbare bron voor tal van flauwe grapjes binnen ons gezelschap, te onnozel om hier te vermelden (Limburgse humor blijkt iets aparts te zijn, terwijl het Westvlaamse deel van het gezelschap soms verweten wordt "plat" te zijn als het probeert mee te doen).

Met een Chinees in Thailand

Jaja, u leest het goed: Ondertussen zijn we in Thailand aangekomen. We, dat zijn voor het moment niet enkel Bert en mezelf, maar includeert ook de Chinees die we onderweg hebben opgescharreld. Hij heet Lychee, al zal dat vast eerder iets als Lee Chee geschreven worden. Bert heet terug Pet, en ik ben voor de verandering iets wat klinkt als Malawie. Lychee was met de fiets op weg naar Bangkok, wij zijn met de fiets op weg naar Bangkok, zoiets schept een band. De conversatie over essentiele dingen (eten, waar slapen, de prijs, eventjes stoppen, ...) lukt prima. Diepere conversaties zitten er helaas niet in, gezien zijn engels niet veel beter is dan ons Chinees. Hij is 44, getrouwd, heeft een dochter van 14 en woont in Hangzhou (het derde punt van de driehoek met Shangai en Ningbo), dat is het zo een beetje. Oh ja, en hij sliep in Cambodja aan een dollar per nacht, en heeft (veel) mooie fotos van al die slaapplaatsen, die hij maar al te graag laat zien. Lychee blijkt ook een kenner te zijn in het tempelslapen, en is er een stuk minder schuchter en afwachtend in als wij zouden zijn, zelf borstel vragen om te vegen, toiletten zoeken zonder ze aangeboden worden, blijkbaar kan dat allemaal. Gisterenmiddag dachten we hem eventjes kwijt te zijn. Het niet vinden van een geschikte eetgelegenheid en de constante tegenwind hadden mijn moraal nogal doen dalen, en de dagetappe werd bijgevolg van 90km naar 50km ingekort. Gelukkig vonden we 'onze Chinees', zoals hij in de volksmond genoemd wordt, vandaag aan de Thaise grens terug. Gisteren had hij blijkbaar de geplande etappe afgelegd (tot vlak voor de grens), maar wegens een steeds terugkerende platte band had hij vanmorgen wat achterstand gelopen, en troffen wij - vroege vogels die flink op tijd uit de veren waren - hem aan de grens. Helaas kon zelfs onze professionele hulp, die hem verbood de lijm in brand te steken en aanmoedigde lang genoeg te wachten tot de lijm droog was, niet baten, en bleef de band met regelmaat van de klok een oppompbeurt eisen.

De grensovergang ging trouwens lekker vlot: beetje in de rij staan, beetje papiertjes invullen, en dankzij de vriendelijke banden van ons Belgenland met Thailand (hun koning lijkt dan ook verdacht veel op wijlen Boudewijn) kregen we een stempel die ons toelaat gratis 15 dagen in hun koninkrijk te verblijven. Dat vliegtuigtoeristen 30 dagen krijgen, daar hebben we ons reeds (bijna) bij neergelegd. We zijn wel al druk aan het kijken hoe we met een 'visa tripje' ons visum nog 2 weken kunnen verlengen, gezien we woensdag het gezelschap krijgen van 4 vrolijke vliegtuigtoeristen: Berts ouders, vergezeld door mama en papa Daniels (als in Steven Daniels).

We hebben besloten tijdens hun bezoek te gaan voor een beetje decadentie. Na onze 5 dollarkamers (waar zwaar voor werd onderhandeld) hebben we er in Bangkok eentje met zwembad, en vooral: ontbijtbuffet! Kost 10 keer de prijs van een 5-dollarkamer, maar sja, voor de prijs van een jeugdherberg in Europa kan ne mens toch niet sukkelen, denken wij dan. Het eten is hier trouwens alles wat we hadden verwacht van de Thaise keuken, die terecht zo bekend is, en we zijn hier nog maar nen halve dag! Voor minder dan een dollar kregen we vanavond een soort pakketje met pannekoeken en sojaseuten, vers uit de gigantische pan, mmmm. Het plan is alvast om hier ergens een dagje kookles te volgen, en dan maar hopen dat we er thuis ook iets lekkers van bakken.

Verse groentjes,

Melanie