En het werd een vervolgverhaal

Inderdaad, om onze kijkcijfers een beetje op te luisteren hebben we gekozen voor een beetje meer spanning (van de naaktscenes hebben we, gezien er zich ook minderjarigen op het internet bevinden, maar afgezien). Bert had jullie in spanning achtergelaten wat betreft de fietsen op de tweede helft van de transsyberische trein, ik eindig straks met een heus Russisch douaneverhaal.

Bert had jullie reeds verteld over ons strakke plan de fietsen op voorhand aan de baggage af te geven, en er als welvarende tourist netjes voor te betalen. Zo gezegd zo gedaan, de avond voor vertrek nemen wij onze zadel- en slotloze rossen (we betalen per kilogram, en bovendien zijn ze zonder zadel een stuk minder aantrekkelijk ter diefstal) mee naar het station, om ze toe te vertrouwen aan onze ondertussen goede vrienden van het bagagedepot. Na de zajafka gevonden en betaald te hebben (enkel in Rusland kan dat: betalen voor het formulier – zajafka- dat je nodig hebt om achteraf nog meer te betalen, maar voor 25 roebel hoor je ons niet klagen), onze fiets op de weegschaal gezet te hebben (33 kg voor de twee) en klaar te staan aan de kassa om te betalen bedenkt Bert opeens dat hij toch wel graag zou weten of de fietsen samen met ons zouden treinen, kwestie van ongerustheid als we ze niet zien ingeladen worden in de kiem te smoren. Tot onze grote verbazing bleek dat niet zo: de fietsen zouden meegaan met de bagagetrein, die een dag na ons vertrok en bovendien nog een aantal extra tussenstops maakte. Onze fietsen afgeven, das een ding. Onze fietsen afgeven met het risico dat ze te laat in Vladivostok zouden toekomen (ons visum verloopt namelijk de 17e, dus 2 dagen na aankomst), das iets helemaal anders… . U hoort het al, een goed uur later stonden we samen met onze fietsen terug in de jeugdherberg, met het snode plan de fietsen daags nadien (volgens gekend scenario) onder de aandacht van de provodnika te brengen, die ons dan zou “verplichten” ze in het bagageruim te stellen. Eens op het perron, en de trein aangekomen, zijn we ze voor de zekerheid toch maar uit elkaar beginnen vijzen en voor we het goed en wel beseften stonden ze al netjes boven ons hoofd in de treinwagon. Leve de Russische onvoorspelbaarheid.

We zijn dus voorlopig zonder kleerscheuren Rusland doorgekomen. Morgen trekken we het land uit om de ferry naar Japan te nemen. ‘Waar zit nu het element van spanning?’ vraagt u zich (terecht) af. Wel, om in Rusland te verblijven heb je niet enkel een visum nodig, maar moet je eveneens binnen de drie dagen geregistreerd worden, en dit voor elke stad waar je langer dan drie dagen vertoeft (kwestie dat ze de interne migratie graag een beetje in de smiezen houden). Het duurdere hotel neemt dit normaalgezien gratis voor z’n rekening, het goedkopere hotel vraagt hier een beetje roebels voor, en mensen die bij iemand thuis blijven, wel, dat mag eigenlijk niet (tenzij de gastheer een brief stuurt naar iemand van binnenlandse toestanden met de melding dat jij daar verblijft). Uzelf registreren zou theoretisch gezien moeten lukken, al kan niemand je vertellen waar en wanneer je dat dan wel zou moeten doen. De aandachtige lezer weet meteen dat wij, om helemaal in orde te zijn met de Russische arm der wet, ons dus zowel in St.-Petersburg als in Moskou hadden moeten registreren. Diezelfde aandachtige lezer weet echter ook dat wij in beide steden bij aardige mensen thuis een bed aangeboden kregen (wel zelden langer dan de voorziene 3 dagen), en, gezien de afwezigheid van berichten over ingewikkelde registratieprocedures, we niet over de nodige papiertjes beschikken. Nu,voor ongeruste zussen, mamas en papas ons mailen met de vraag waarom wij niet flink in orde zijn en wat we daar in hemelasnaam ‘in de vremde’ aan het uitspoken zijn, enige zaken ter verdediging. We hebben namelijk aan mijnheer de grenswachter in Ivangorod gefvraagd hoe dat zat met die registratie voor ons – fietsende kampeerders -, die na wat gebrom met zijn collega ons de deur wees met een ‘ok, ok’. Ook de hotelmijnheer van in St.-Petersburg vertelde ons hetzelfde (om heel eerlijk te zijn bekeek ie ons eerst alsof we niet goed wijs waren ons niet te registreren, maar na eventjes te snorren op het internet dacht hij dat het misschien toch niet nodig was). Als Russen er al geen wijs uit raken… hoe moet ne arme tourist dat dan doen? Het wordt morgen dus een klein beetje spannend aan de grens, maar zoals dat gaat hier in Rusland: waar Roebels zijn, is een weg!

Melanie

Mel en Bert in Siberie

Gegroet, ooh waarde blogvolgers, jullie zijn vast nieuwsgierig naar onze treinavonturen en siberische omzwervingen. Wel, ik moet u niet teleurstellen, de trein door Siberie lost al zijn verwachtingen in. Om te beginnen is er het gedoe met bagage op de trein. In theorie is die gelimiteerd tot 35 kg per persoon, in praktijk is er zoveel stapelplaats (zeker in derde klasse, onze klasse) dat iedereen meeneemt wat hij wil. In beide gevallen zijn wij in orde met onze twee fietsen en tien tassen, tenminste als we de fietsen netjes inpakken in plastieken zakken, zoals onze Russische fietsvrienden ons uitgelegd hebben. Na de treinervaring st.-Petersburg - Moskou hadden we dit keer onze twee fietskaders bij elkaar gesjord tot een compact pakketje dat netjes op het bovenste bagagerek geschoven kon worden. Onze treinbegeleidsters (iedere wagon heeft er twee, voor onderhoud van sanitair, beddegoed, ticketjes controleren, wekken van pasagiers, ijs wegkappen onder wagon,...) dachten er echter anders over: de fietskaders mochten er niet op. Hoe zeker wij ook waren van onze zaak, we hadden zelfs een document in het Russisch bij dat onze fietsvrienden ook altijd gebruiken in geval van onenigheid met de treinbegeleider, het mocht er niet op. Met de trein die op vertrekken stond, moesten we wel inbinden en onze kaders naar de bagagewagon brengen. Op de trein dan een hele redevoering tegen onze medepassagiers (want wij verstaan geen Russisch) over die domme toeristen die denken dat ze een fiets mee op de trein en kunnen nemen, en dat we toch maar eens moeten passeren langs de bagagewagon met onze portefeuille. Goed, twee dagen gezapige treinreis later ontmoeten we twee andere fietsvrienden op het perron in Perm, waarmee we hadden afgesproken voor een babbeltje. Die snappen ook niets van het hele zaakje, maar ja, ze kunnen er ook niets aan doen, de treinbegeleider heeft het laatste woord natuurlijk. Komt de mens van de bagagewagon erbij staan, zeggen dat het ons toch wel tweeduizend roebel gaat kosten (45 euro), ons pakketje. Als we echter zonder papieren werken, kan het ook voor duizend. Hmm, denken wij, laten we de kat nog maar wat uit de boom kijken. De dag voor aankomst, ondertussen is iedereen onze vriend, ook de treinbegeleidsters, ze zijn erg attent, komt diezelfde kerel naar ons met een bonnetje en de boodschap dat we daarmee naar naar de bagagewagon moeten komen bij aankomst. Wij denken, aah, ze hebben toch nog een oplossing gevonden voor ons, symphatiek, en denken zelfs om een kleine fooi te geven aan meneer. De ochtend van aankomst, het is -13 op het perron, zo meldt de thermometer, begeef ik mij met mijn bonneke en een goed gemoed naar de bagagewagon om ons pakketje in ontvangst te nemen. Staat daar echter een madam van het station met een boekje en een bagagetreintje, waar onze fietskaders netjes bovenop geladen worden. Niet alleen gaan we moeten betalen, maar onze fietsen worden meegenomen op het treintje, terwijl de wielen, zadels en tassen nog op het perron liggen. Ik word kwaad (dat gebeurt niet vaak), maar daar schieten we niets mee op. Ik probeer onze fietsen nog van het wagentje te pakken, maar dat wordt niet toegelaten. Daar staan we dan, iedereen is ondertussen al weg, moederziel alleen op het perron met onze vier wielen en tien fietstassen, op een bevroren perron in Irkutsk. Het is een vreselijk karwei om dit alles naar het stationsgebouw te slepen, vooral omdat onze handschoenen niet aangepast zijn aan de koude en we om de zoveel meter moeten stoppen om terug leven in onze handen te krijgen. Uiteindelijk binnen geinstalleerd, begint Mel, die beter haar kalmte heeft weten bewaren dan mij, aan de lange zoektocht die naar onze fietsen moet leiden. De mensen van het bagageruim blijken echter erg behulpzaam en begripvol (Ze spreekt geen Russisch, dus bellen we onze collega die Duits spreekt om te tolken). Zij kunnen echter ook niet helpen dat ze met een uitgeschreven bonnetje zitten dat betaald moet worden. Nu, het strafste van het hele verhaal is dat ons pakket maar 300 roebel bleek te kosten, zijnde een kleine zeven euro en dus niet de tweeduizend die onze meneer van de bagage ons voorhield, de geniepigaard! Al bij al valt het dus allemaal nog mee. Hier in Irkutsk zijn we, voor het eerst op onze reis, veel toeristen tegengekomen. Voornamelijk mensen die ook voor langere tijd onderweg zijn, en die op doorreis zijn naar Mongolie. Interessant om ervaringen mee te delen. Onze Nederlands vriend bijvoorbeeld, Anne-Geert, is door de douane al 3000 roebel uit de zakken geklopt geweest bij de check-in voor zijn vliegtuig Moskou-Irkutsk.

Voor de rest was de treinreis zeer aangenaam en comfortabel. Ik verwijs jullie door naar de foto's en de commentaar erbij om een idee te krijgen van het leven op de trein. De meeste russen hier zijn erg nieuwsgierig naar buitenlanders, en degenen die geen last hebben van verlegenheid, blijven onverstoorbaar dingen vragen en vertellen in het Russisch, of je al dan niet moeite doet om ze te verstaan.

We zijn in Irkutsk gestopt om het Baikalmeer te bezoeken, de grootste zoetwaterreserve ter wereld. Omdat het te koud is om lang buiten te blijven, hebben we een stuk eiland in het meer verkend per 4x4 sovjetbusje. Ook hiervoor verwijs ik door naar de foto's. Voor de rest hebben we ons goed laten verzorgen in de herberg van dat eiland, met lekker eten en de heetste sauna die we ooit gevoeld hebben. Voor het eerst deze reis voelden we ons eens echte toeristen. Dat is eens plezant, vooral om ook andere toeristen te ontmoeten, maar we gaan toch blij zijn als we terug onafhankelijk op onze fiets zitten en kunnen kamperen.

Ter afsluiting, nog enkele weetjes:

- het uurverschil met Belgie is ondertussen al zeven uur, binnenkort tien.

- bij de kapper in Rusland betaal je per centimeter haar dat geknipt wordt.

- Russen zeggen steeds "kak, kak, kak", wat zoveel betekent als "Hoe moet ik dit nu uitleggen".

- De uitspraak "Russian, Belgian, OK!", samen met een hartelijke handdruk en eventueel een kus en een omhelzing kan gelden als het hoogtepunt van een conversatie met een beschonken Rus.

Morgen nemen we de trein naar Vladivostok, waar we nog eens een gastvrouw hebben die ons komt ophalen aan het station. En dit keer geven we van in het begin onze fietsen integraal af aan de bagagedienst.

Nog een laatste berichtje vanuit Moskou

Nog een laatste berichtje vanuit Moskou, alvorens we onszelf en al ons gerief wederom op een Russische trein laden. Dinsdag wordt een drukke dag: om zes uur staan we op om zeker om tien uur bij de verdeler van Rohloff en Magura van Moskou te zijn, die in de buurt van het station woont, voor nog een snel groot onderhoud aan onze fietsen (het is een kleine 20 km fietsen door de ochtendspits van Moskou, waarvoor je toch al snel drie uur moet uittrekken) en om 13:30 nemen we de trein, wat betekent dat we fietsen uit elkaar moeten halen, mooi inpakken en in het bagageruim boven de bedjes zien te installeren, samen met onze negen fietstassen en onze 5 l water, dit alles zonder onze reispartners voor de volgende drie-vier dagen teveel onder de voet te lopen (we hebben alvast koekjes mee om het goed te maken).

Vandaag genieten we nog van onze laatste dag Moskou, waar we ons al erg thuis voelen in Julia en Micha's appartement, al zijn ze er momenteel zelf niet, maar wel andere huisgenoten die hier een kamer huren. Hoewel ze wel vaker gasten hebben, zijn we hier geweldig enthousiast ontvangen geweest (ze haddden zelfs een verwelkomingscadeautje voor ons, en nog een mooi ook, stel je voor). Alles verloopt hier een beetje chaotisch, maar daar houden we van, zo voelen we ons niet teveel in de weg lopen. Op toeristisch vlak hebben we niet zoveel ondernomen in Moskou, omdat het hier zo gezellig is en ook omdat Melanie wat ziekjes was (maar ze is nu weer helemaal beter hoor). Gisterenavond wilden we naar een ballet gaan van Blauwbaard, maar blijkbaar hadden we ons van datum vergist en was dat gisteren. Onze avond werd nog goed gemaakt door een meisje dat ons twee gratis tickets kwam aanbieden van haar vriendinnen die niet konden komen. Het waren tickets voor een klassiek concert, of zo leek het toch toen we de zaal binnenkwamen. Uiteindelijk bleek het een night-of-the-promsachtig gebeuren te zijn, met zeven bekende Russische tenoren die hulde brachten aan een populaire Russische zanger die onlangs overleden is. Alleszins onderhoudend, dat vond ook het publiek en de dame langs ons die overtuigend “bravo” riep na ieder nummer. Verder hebben we hier al heel wat vergane sovjetglorie kunnen bewonderen (standbeelden, de fontein van de vreugde van de verenigde volkeren, de paviljoenen met de vruchten van het socialisme, die nu als markplaats dienst doen) en kennen we, dankzij onze Russische vrienden, de weinige plaatsen in Moskou waar je goed kan eten voor weinig roebels (de cafetaria van het polytechnisch museum!) en drinken (ook Moskou heeft zijn eigen microbrouwerijen met levend bier). In de supermarkt moet je trouwens goed uitkijken wat je koopt. Lokale produkten zijn over het algemeen betaalbaar, maar alles wat geimporteerd is, en dat is heel wat, is twee of drie keer zo duur als in Belgie, door hoge taksen op import, denk ik dan. Hierdoor zijn voor ons heel gewone produkten erg duur, zoals pasta in andere vormen dan soepelleboogjes, bonen in blik en koolzaadolie (normaal onze favoriete olie, wegens gezond en niet duur). Een blik tomaten van 400 g kost bijvoorbeeld 70 roebel (1,5 euro) terwijl je daar twee kilogram verse tomaten voor hebt (ok, die zien er dan niet fris uit, maar het is toch maar om in de saus te doen). Vandaag doen we nog een poging om het Kremlin te bezoeken, (vorige keer lieten ze niemand binnen) en hebben we een ontmoeting met Melanie’s neef Gert, die toevallig ook in Moskou is, en dat zal het zowat geweest zijn voor ons in Moskou.

lekker logisch: Moskou

Gegroet o aardige blogvolgers,

Het is zover, ons "we fietsen tot St Petersburg" queeste is afgelopen, en wordt bij deze vervangen door een ordinair tripje, waarin we ook andere middelen van transport (lees trein, boot en bus) zullen gebruiken om ons te verplaatsen. Voor u dus vol bewondering leest dat we al in Moskou zijn, bedenk dan dat de enige inspanning hiervoor het uithalen van onze wielen en het plaatsen van de hele handel op het bagageruim (niet te onderschatten, meer info bij Bert) was.

U leest het goed, we hebben het mooie ende lieflijke St.-Peterburg geruild voor het nog grotere, maar tegen onze verwachting in toch ook wel best mooie Moskou, alwaar we bij uiterst enthousiaste warmshower mensen verblijven. Onze fietsen staan reeds bij onze volgende host Julia (kwestie van maar een keer door centrum Moskou te moeten fietsen), maar wij zelf vertoeven op de 24e verdieping bij Misha, die ons ontvangt alsof we familie zijn die een hele reis hebben gemaakt om hem te bezoeken. Op voorhand kregen we een 2p lange mail over wat we allemaal konden doen in Moskou, zowaar een lijst van dingen waar wij maar uit te kiezen hadden. We kozen voor het zicht vanop de universiteit, het bezoek aan een typisch russisch badhuis, een avondje op stap gaan en een wandeling op het rode plein (andere opties waren onder andere een bezoek aan zijn geboortedorp ten Noorden van St Petersburg, raften en rappellen). Bij onze aankomst had hij een typisch Russische maaltijd voorzien, gevolgd door thee en wel 3 soorten typische koekjes. In de frigo bevonden zich dan weer traditionele sovietdrankjes. Als een volleerde gids leidde hij ons het Rode plein rond, en voor het universiteitsbezoek werden we gegidsd door een vriendin van hem, die daar een doctoraat maakt. Het gebouw zelf mochten we helaas niet binnen, bij gebrek aan Russisch staatsburgerschap. Gelukkig was de omgeving en de buitenkant ook meer dan de moeite waard. Vanavond gaan we baden in Russische stijl (ze hebben hier zowaar zelfs takken waarmee ze zichzelf slaan ter stimulering van de bloedsomloop), we zijn benieuwd. Het is allesinds superfijn om zo ontvangen te worden!

Voor zij die zich interesseren in het verdere (blits)verloop van onze reis: Op 3 november nemen we de trein naar Irkoetsk, om daar na 78u treinen aan te komen. Na 5 dagen Irkoetsk en het bezoek aan het grootste drinkwaterreservoir ter wereld (het Baikal meer), treinen we verder richting Vladivostok (nog een vlotte 3 dagen trein), alwaar we 3 dagen tijd hebben om de boot naar Japan te vinden. In Japan wordt onze fiets weer opgewaardeerd van stuk bagage naar rijtuig, en plannen we de bergen over te fietsen (volgens de warmshower-Japanezen sneeuwloos en goed te doen), naar de boot die ons naar Shangai zal brengen. In Shangai wacht een erasmus-huisgenoot van mezelf ons op, en blijven we een goede week vooraleer we met trein en bus (u leest het goed, weerom zonder te fietsen) naar Vietnam trekken, alwaar mijn teergeliefde zusters ons rond Kerstmis (hun vliegtuigtijden veranderen nog regelmatig) zullen vervoegen, en we drie weken rondwandelen. Dan halen we onze fiets terug van onder het stof en rijden we enkele maanden rond in Zuid-Oost Azie (Vietnam - Laos - Cambodja) tot papa en mama Bert ons komen visiteren in Thailand (dat is toch het plan). Vanaf daar geef ik normaalgezien het woord aan Bert (teveel stannekes waarvan ik noch de naam noch de volgorde kan onthouden), maar aangezien die nog ligt te knorren zal dat voor een andere keer zijn. Bovendien houden we de spanning er zo in, nietwaar. Waarom zou u anders onze blog nog komen bezoeken... Tenzij om berichtjes te posten dan.

Allesinds vele groeten vanuit Moscow, waar we voorlopig nog niet Paranoid zijn en er ook nog geen Wind of Change geblazen heeft.

Melanie

St.-Petersburg

Na Toila, waar we jullie vorige keer hebben achtergelaten, hebben we nog drie dagen gefietst en drie nachten in ons tentje geslapen alvorens in Peterhof, een voorstad van St.-Petersburg aan te komen. Koud en nat, zo kunnen deze dagen best omschreven worden. De toon voor onze eerste dag Rusland was onmiddellijk gezet: we werden gevraagd om te poseren voor een foto, door een verdachte snuiter benaderd die vreemde gebaren maakte, en de reeds dagen aanhoudende regen veranderde in sneeuw, tot grote voldoening van Melanie, die altijd al droomde van Rusland onder een sneeuwtapijt. En het bleef sneeuwen ook, zodat er zich die nacht een mooie isolerende laag op onze tent vormde. Onze gastvrouw riep ons ‘s morgens en ‘s avonds binnen om wat op te warmen bij een warme tas thee en verse aardappelgebakjes die ze gemaakt had, wat natuurlijk erg op prijs gesteld werd. 

Desalniettemin hadden we het een beetje gehad met alle nattigheid en die avond in Peterhof trakteerden we onszelf op een hotel (natuurlijk met uitgebreid ontbijtbuffet). Gezien de feestelijke datum (Bert en Mel twee jaar samen), leek ons dat wel gepast, al was al het was- en droogwerk (chauffage op 30) dat we gedaan hebben er misschien wat over.

De dag erna naar St.-Petersburg, waar we de indruk kregen dat Rusland de fietser geen warm hart toedraagt. Nochthans zijn de Russen (toch in St.-Petersburg) erg aardige vogels, soms wat nors en kort van stof, maar meestal erg vriendelijk en behulpzaam. Ondertussen zitten we al bij onze tweede gastheer (gevonden via www.couchsurfing.com), die naar zijn werk vertrokken is na ons de sleutels te geven. Zo gaat dat dus, je kent iemand nog geen half uur, en je biedt hem je appartement aan. En hij is niet aan zijn proefstuk toe, dat merk je bijvoorbeeld aan de speciale telefoon voor gasten die hij heeft (inclusief infoblaadje met nummers). Gelukkig zijn wij ook goede gasten en zullen wij alvast zorgen voor het avondeten.

Over St.-Petersburg en Rusland hebben we enkele toffe weetjes, zoals:

• De metro in St.-Petersburg heeft erg mooie stations, en is tevens de diepste van Europa, met indrukwekkend lange roltrappen. Het is onduidelijk of dit nu is om onder de rivier te gaan of om als schuilplaats te dienen in geval van bombardementen. 
• In Rusland is het niet nodig om aan te schuiven in de rij. Wie dat wenst kan gewoon vooraan invoegen. 
• Saaie momenten aan het treinloket behoren tot de verleden tijd: nieuwe vrienden doen graag een babbeltje over je reisbestemming terwijl je moeizaam je ticket bestelt in het Russisch. 
• In Rusland zeggen de honden ‘gaf gaf’.

En tenslotte, omdat wij ons toch met iets moeten bezig houden op de fiets, hebben we voor jullie enkele Russenmopjes bedacht:

-        Hoe voelt een Rus zich als hij ‘s middags opstaat? 

Uitgerust

-        Met welke woorden maant men een Rus tot kalmte aan ?

                        Rustig, rustig.

-        Wat heeft een Rus altijd bij?

Zijn uitrusting

-    Noem een typisch Russisch zeezoogdier.

Een Walrus

-        Wie is de favoriete apostel in Rusland?

Petrus

Stuur ons ‘gerust’ zelf je eigen Russenmoppen, of post ze op de blog, dat wordt zeker geapprecieerd.