kort ende krachtig

Gegroet,

Voor het slapengaan en de hektische trip morgen naar de ferry die ons tot Shangai brengen zal, nog een kort bericht ter uwer amusement (het is vrijdag, dus het mag vast van Wim).

We doen het (kwestie dat het al laat is en de inspiratie beperkt) onder de vorm van een interview. Zo voelen we ons bovendien een beetje beroemd, wat mooi meegenomen is.

Een dooddoener: Hoe was Kyoto?

Schon （met puntjes op de o, die ze hier niet kennen), om het in de woorden van Boni uit Polen te zeggen. Massas tempels, omgeven door roodgebladerde bomen, een goed concept!

Al veel sushi gegeten?

We beginnen zowat aan ons verzadigingspunt te graken. Dit was dan ook de opzet van deze reis, gezien we ons in grote steden die Sushi te pas en te onpas etaleren (zie fotos rusland) behoorlijk hebben moeten inhouden.

En hoe zit het met de poep?

Die doet helemaal geen pijn, gezien we in steden als Osaka en Kyoto de metro nemen. Ze is wel schoon gewassen, met dank aan de Japanse toiletten.

Mag jullie fiets zomaar op de ferry?

Eigenlijk niet, de fiets is een voertuig en moet aldus extra gefinancierd worden. Helaas zijn wij Belgen die －naar goede gewoonte- de gaten in ｈｅｔ　ｓｙｓｔｅｅｍ　ｚｏｅｋｅｎ，ｈｉｅｒ　ｄｅ toegelaten 30ｋｇ bagage. Onze fiets gaat morgen dus (als alles goed gaat) terug de zak in, en wordt daardoor prompt omgetoverd tot een stuk ordinaire bagage. Mooi is dat.

En die visums, lukt dat allemaal?

Maar　ja, twee bezoekjes aan de ambassade (eentje om het paspoort te geven en eentje om het op te halen) en 30 euro volstaan om bijvoorbeeld China in te graken.

Niks sensationeels gebeurd?

Buiten het gebeten worden door een haai, niet echt.

Zijn jullie Japan al beu, of blijven jullie nog een eindje?

Morgen laten we (met spijt in het hart) het land van de rijzende zon achter ons, naar oorden waar de zon hopelijk ook opgaat, er gelukkig eveneens rijst en noedels op het menu staan, maar waar we helaas ook onze fiets terug een tijdje in de garage zullen moeten zetten. We hebben in Shangai (een grote stad, en dus ook niet ons favoriete fietsterrein) een kameraad wonen (een ex-huisgenoot).

Voor zo een indrukwekkende fietsreis hebben jullie vast een boel speciale uitrusting nodig?

We verschoten een beetje toen we de fietsen van onze gastheren zagen. Zij fietsten de wereld rond op doodnormale fietsen, zonder noemenswaardige problemen. En wij maar investeren in superdegelijke reisfietsen. Voor de rest begeeft onze fancy uitrusting het af en toe een beetje, wat ons kind aan huis maakt bij de plaatselijke buitensportwinkels, die ons met wisselend succes verderhelpen. Het repareren van mijn schoen door een russisch vakman maakte de losse naad wel dicht, maar de waterdichte coating open... . Hun Japanse collegas moesten daar een goed om lachen, maar stuurden in ruil voor dit mooie verhaal wel ons vuurtje op naar Tokyo ter nazicht.

Best wel onspannend, zo een wereldreis, niet?

Euhm, binnen een kleine 5u staan we op om op tijd aan de ferry te raken..., wat uiteraard gecompenseerd wordt door 48u slapen op dezelfde ferry.

Slimme jongens, die Japanners

Een goede middag (of avond of zo),

Een berichtje typen na lange tijd internetloos te zijn is geen sinecure. Er is namelijk vanalles gebeurd (het ene al sensationeler dan het andere) en er moeten keuzes gemaakt worden. Meestal gaat de voorkeur dan uit naar een recentelijk gebeuren, maar deze keer denk ik het bij leuke weetjes over Japan (en Bert enMel in Japan uiteraard ook） te houden. Moeilijk, dat wel, want het familiefeest van gisteravond (met karaoke!) was zeker het vermelden waard geweest. Maar goed, voor mooie opeenvolgende gebeurtenissen bent u in regel overigens beter af bij de fotos, alwaar schone commentaar gegeven wordt.

Eerst en vooral lijkt het alsof de Japanse beschaving een verdere stap staat dan de onze. Japanse kindjes beginnen bijvoorbeeld met vork enlepel te eten, en leren zo vanaf hun 4e met stokjes te eten (de westerse mens leert vaak ook met stokjes eten, maar dan een pak later). Ook met het lezen gaat het zo. Kinderboeken met prentjes laten zich lezen van links naar rechts, maar een "echt" boek leest men van rechts naar links. Benieuwd of wij ook ooit zo`n grote mensenboeken gaan　maken.

Redelijk fascinerend is ook dat klein mannen hier zelf beslissen te gaan slapen. De vijfjarige hier ten huize besloote gistermiddag bijvoorbeeld dat het een goed idee was een middagdutje te doen, gezien hij `s avonds fris wou zijn voor het feest. Na eventjes overleggen met de mama besloot hij dat het uurtje slaap dat hij gepland had inderdaad beter een anderhalf uur werd, gezien de slaapcyclus.

Verder hebben we de economische baadgewoonten. Hier wordt gezeten op een klein stoeltje gedoucht, om daarna (dus als men al proper is) te weken in het bad. Het badwater zelf blijft proper en kan bijgevolg door het hele gezin gebruikt worden (er is ook een afdekmechanisme voorzien om het water warm te houden), om daarna eventueel gebruikt te worden in de wasmachine, die anders met koud water wast.

Ook de toiletten zijn economisch; niet enkel is er voor de iets beschaamdere Japanner een geluidje van stromend water om genante geluiden te maskeren (zonder dit was het waterverbruik enorm hoog, omdat de mensen maar bleven doorspoelen), maar er wordt in sommige toiletten een kraantje geinstalleerd boven de spoelbak, dat automatisch start te lopen wanneer de spoelbak gevuld wordt, zodat je het toilet doorspoelt met het water waarin je je handen gewassen hebt.

Iets minder handig voor de westerse vakantieganger met bergschoenen zijn de schoenrituelen. Bij het binnegaan van een woning (en vaak ook eetgelegenheid en soms zelfs een kasteel of onsen) worden de schoenen uitgedaan (en soms vervangen door savatten). In het toilet staat nog een paar andere slippers, die het toilet niet verlaten. Dus bij binnengaan worden de binnenhuisslippers vervangen door toiletslippers en vice versa. Propere jongens, die Japanners. Desalniettemin zijn we blij dat ons huidig gastgezin (die zelf 3,5 jaar de wereld rondgefietst hebben) 3 paar schoenen net iets te veel vindt, en we aldus vrolijk op onze kousen het toilet binnenmogen. Ze snuiten hun neus ook in publiek, tot groot plezier van Bert die dit nu ook mag.

Japanners houden ook van intercomsystemen. Zo heeft elk huis, toch op het platteland, een radioontvanger met luidspreker van de gemeente, die gemiddeld wel iedere tien minuten iets feitelijks weet te vermelden, zoals: vandaag wordt Willy begraven, morgen is er een sushiavond van de tennisclub, Mariette haar kat is vermist, is er misschien iemand in de buurt die Jos zou kunnen helpen zijn geraniums te snoeien? Toen we onze gastheer vroegen of hij dat soort vermeldingen, voorafgegaan door een gepast "plong plong plong plong" nooit beu werd en het ding dan uitzette, antwoordde hij overtuigd: "maar nee, ik moet mijn buren toch kunnen helpen als ze in nood zijn."

Als Japanners het over zichzelf hebben wijzen ze niet, zoals wij, met hun vinger op hun borst, maar drukken ze met hun vinger tegen hun neus. Of de geringe grootte van hun neus hier iets mee te maken heeft, is vooralsnog nog niet duidelijk.

In Kobe, de havenstad waar vroeger veel Westerlingen aankwamen, heeft men een speciaal "Kobe rund". Om de Westerlingen te behagen en hun goede wil te tonen wou men hun een lekker stukje vlees voorschotelen (best wel ongekend in die tijd, in Japan wordt immers vis gegeten). Om het vlees mals en zacht te krijgen werden (en worden nog steeds) de koeien gemasseerd en krijgen ze bier (waarschijnlijk Asahi, het lokale merk) voorgeschoteld. Het vlees wordt er lekkerder, maar niet goedkoper op.

Benieuwd wat Japanners over onze gewoontes zouden schrijven, zoals het snuiten in een stukje vod, en dit dan netjes opvouwen om later opnieuw te gebruiken.

Melanie

Hier zijn we dan, in Japan!

Het　toetsenbord is nog een beetje wennen, voor ik het weet, ben ik hele rare dingen aan het zeggen, zoals ｄ画帰依家 en dergelijke. Nu we weer aan het fietsen zijn, is het iets moeilijker om tijd te maken voor de blog, u begrijpt dat wel. Hoewel we tegenwoordig opstaan met de zon (rond halfzeven) om maximaal van het daglicht te profiteren, zijn de dagen toch relatief kort. Om vijf uur begint het te schemeren en is het bijgevolg dringend tijd een plaatsje voor ons tentje te vinden. Nu ja, dat heb je met deze tijd van het jaar. Het weer hier twijfelt tussen herfst en nazomer, wat ons erg tropisch overkomt, zo na Siberie.

In Vladivostok hebben we, na wijs beraad, de ferry genomen naar Sakaiminato, zijnde de meest zuidelijke bestemming in Japan die we konden vinden (het kaartje hoop ik later vandaag nog aan te vullen, net als de foto's), met een tussenstop in Zuid-Korea. De boottocht was al de moeite op zich vanwege de cruise-allures van het schip en het heerlijk uitgebreide (en goedkope) Koreaanse eten, een mooi voorproefje op de Japanse keuken. De paar Russen op de boot gingen voor het importeren van Japanse wagens, waarvoor de wagen best dwars in tweeen gezaagd wordt om niet aan de Russische douane te moeten betalen (we geloofden het ook pas toen ze ons de foto's lieten zien).

In Japan hebben ons oude fiets-kampeerpatroon terug opgepikt. Dat werkt hier net zoals tevoren, met dit verschil de Japanners veel grappiger zijn dan Europeanen. Zo was er het vrouwtje waar we eerst aanbelden dat duidelijk een beetje bang was van die twee vreemde westerlingen en herhaaldelijk diep buigend en verontschuldigingen uitend de deur weer sloot (zelfs toen de deur al dicht was, zagen we haar nog buigen). Of neem nu onze eerst gastheer, die vanachter zijn dochter naar buiten gesprongen kwam, recht naar onze fietsen, luid "oooooh" en "aaaaah" roepend en klappend in zijn handen van enthousiasme. Natuurlijk mochten we in zijn veel te kleine tuin onze tent opzetten, maar was dat niet veel te koud? Nee hoor, wij hebben goede slaapzakken, die onder luid gegiechel getest moesten worden door moeder en dochter. Soms stoppen er ook auto's om ons te groeten, of ons een boekje te geven met blijde boodschappen (ik heb hier ook al de wachttoren in het Japans gezien), of mandarijnen (dat is het seizoensfruit van de streek). Een keer stopte er een man van in de zestig, een bloemenboer en eigenaar van drie winkels, op zijn eerste vrije dag sinds lang om met ons een praatje te slaan. Het eindigde ermee dat hij ons later die dag, en verder op de route, kwam oppikken met zijn jeep, ons trakteerde op restaurant ("revolving sushi"), bij zijn thuis liet slapen en in bad weken en ons 's anderendaags een Japans ontbijt voorzette (rijst met Misosoep en rare groenten en noten). Hij sprak engels en had nog interessante dingen te vertellen ook, van zeilen naar china, japanse fluit, japanse maskers en deltavliegen. Toffe kerel. Omdat iedereen in Japan zo plichtsbewust is, is dit waarschijnlijk het veiligste land ter wereld (de huizen hebben niet eens sloten). Verder hebben ze hier volledig andere voedingsgewoontes, bouwstijlen,　huisinrichtingen　en de vreemdste winkels en gadgets, wat het dagdagelijkse leven hier erg interessant maakt.

Wij gaan hier nog een toer fietsen op Shikoku, het zuidelijkste grote eiland van Japan, om vervolgens in Osaka bij een gastgezin te verblijven (die drie jaar rondgefietst hebben) en vandaaruit onze zaakjes voor China regelen en Kyoto bezoeken.