Riga en verder

Vier nachten hebben we doorgebracht in Vasilisi's en Maria's boomgaard. Na de ochtendlijke gesprekken over internet over spoetniks, winters in Siberie, het maken van wijn, en andere huishoudelijke bezigheden, brachten we de dag dan door in centraal Riga, waar we tevoet naartoe konden dankzij onze uitstekende locatie.

Riga is best een mooie stad, bekend om zijn vele art-nouveaugebouwen, en een hele grote ook (de grootste van de Baltische staten), met een gevarieerd aanbod aan eet- en drankgelegenheden (onze favoriet was het lookrestaurant). In tegenstelling tot Vilnius, lopen hier nog tal van buitenlanders rond en zijn de restaurants en bars goed gevuld. Misschien komt dit wel doordat Riga aan zee licht, en goedkoop bereikbaar is vanuit Zweden, Denemarken en Duitsland, peins ik dan in mezelf. Buiten wat door de straten slenteren, hebben we (nog maar eens) een museum over de sovjetonderdrukking bezocht. Dit keer werden voornamelijk de deportaties en volksverhuizingen onder Stalin onder de loep genomen, met tal van persoonlijke verhalen en voorwerpen van slachtoffers. Hier in  het ex-oostblok wordt er veel aandacht aan Stalin besteed, veel meer dan bij ons. Hitler wordt ook wel eens vernoemd (in het begin van de oorlog werd hij eventjes als bevrijder gezien), maar blijft een broekventje in vergelijking met Stalin, begrijpelijk ook als je hun geschiedenis leest.

Ondertussen hebben we afscheid genomen van Vasili en Maria en hebben we nog eens een nacht doorgebracht bij echte Letten. Overigens lachen die even hard met vegetariers dan Russen. Zeker nu ik toevallig een snotneus heb, worden dit soort ontboezemingen met afkeurend hoofdgeschud onthaald. Vasili wist het ook al: om gezond te blijven moet een man vlees eten, vodka drinken en rauwe eieren leegslurpen, liefst met grommende geluiden.

Kamperen en kuren

We zijn ondertussen in Riga aanbeland, na een uiterst relaxerende 4 dagen Jurmala, de plaatselijke cote d' azur. Zoals het hoort hebben we daar ne dag in de SPA gehangen (het is een befaamd kuuroord) en zijn we een dag naar het grootste waterpark van Noord-Europa geweest (het is een befaamd waterpark). Jammergenoeg ligt Jurmala vlakbij Riga, zodat we genoodzaakt zijn zonder veel fietsen ook hier de toerist uit te hangen (we mogen Rusland maar binnen de 17e oktober, en met dat het nog amper 2 weken fietsen is, zijn we verplicht wat meer te spazieren).

Dat befaamde waterpretpark verdient wat extra aandacht, dus die plak ik, Bert, er hier tussen Melanies uitleg even tussen. Likvu akvaparks heeft 20 glijbanen, waarvan 5 met opblaasbootjes. Er zijn er binnen, buiten (die helaas dicht waren, jammer), breed, dun, helemaal donker, lang met veel bochten of gewoon recht naar beneden. De spectaculairste vonden we de Tornado, uniek in Europa, waarbij je bootje gelanceerd wordt langs de binnenwand van een soort gigantische trechter, alsook de Honda, waarbij je een maximumsnelheid van 60 km/u haalt om dan in de rembaan op het einde instant geBIRd te worden. Noemenswaardig is ook de Snickers (ja, zowat iedere glijbaan heeft hier zijn eigen sponsor), waarbij je met z'n tweeen in een bootje de zotste bochten maakt, helemaal in het donker.

We hebben overigens een nieuwe fase in het vragen-of-we-in-de-tuin-mogen-slapen momentum bereikt. Nu vragen we of we ook iets langer mogen blijven staan (tegen betaling, een camping kost tenslotte ook geld). Betalen mocht in Jurmala niet (beste camping ooit trouwens, vlak naast de rivier en op 5min wandelen van het centrum), maar de pralines die we gekocht hadden werden meteen aanvaard (zonder het "dat had je echt niet moeten doen" toneeltje dat er bij ons vaak bijhoort. Tuurlijk moesten we dat doen). Een gepast geschenk vinden voor onze huidige gastheren wordt iets moeilijker (suggesties zijn welkom). Beide zijn ze diabetisch (merkten we nadat ik mevrouw overtuigd had om toch een stukje chocolade te proeven), en toen we gisteravond thuiskwamen met Lelies bleek mevrouw allergisch... (gelukkig kon het wel na het uitknippen van het stuifmeel-stamper-ding). Wijn gaat niet omdat mijnheer zelf wijn stookt (van appels, druiven, noem maar op) en ook wodka staat in zijn kelder alcoholisch te worden. Fruit hebben ze bij hopen (we slapen in de boomgaard, alwaar de rijpe appels en peren ons rond de oren vliegen) en ze hebben zowaar zelf een eigen Russische sauna (met sla op je rug dingen en al bij). Het is een redelijk traditionele boerenfamilie, dus liflafjes en onpraktische dingen lijken ook niet meteen waar ze op staan te wachten. Praktische dingen hebben ze dan weer al... . Jaja u ziet het al, we hebben hier aan gesprekstof geen gebrek.

Even snel

uit een bibliotheek waar ons uur internet erop zit. Foto's en kaartje zijn bijgewerkt, het verhaal zal voor de volgende keer zijn. Hoewel, de commentaar bij de foto's zegt ook al iets.

Daag!

Meer weer

Even een kort berichtje uit de bibliotheek van Renda, een klein dorpje in Letland. Bibliotheken zien hier trouwens dik gezaaid en steeds voorzien van computers met internet, dus dat valt mee.

We zijn niet zo heel hard opgeschoten sinds de vorige keer, voornamelijk omdat we de toerist hebben uitgehangen aan het strand van Liepaja (mooi versierd met vervallen sovjetinfrastructuur die ooit dienst gedaan moet hebben als duikbootbasis) en in het rustieke stadje Kuldiga, dat zich de trotse bezitter van de breedste waterval van Europa mag noemen (wel 250 m tot 270 m breed, afhankelijk van de regenval). Natuurlijk hebben we al dit moois voor jullie op foto vastgelegd. We hebben ook de eer gehad bij boer Vasili en zijn vrouw Marta te logeren onderweg. Vasili is Ukrainer van oorsprong en alzo hebben we ons Russisch al wat kunnen oefenen. Met hun enkele stuks vee, velden, tuin en visvijver zijn ze quasi zelfvoorzienend, en moeten ze dat wel zijn. Vasili vond Stalin niet speciaal ne toffe, maar dat boertjes zoals hij tegenwoordig nauwelijks kunnen overleven, vindt hij ook maar niks. Het is inderdaad jammer , want het kleine-boerenleven heeft op een manier wel charme, lijkt ons, heel wat anders dan zo'n groot boerenbedrijf waarin de boer een soort managersleven leidt.

De nachten worden merkbaar kouder en de zon staat steeds minder hoog aan de hemel, een typisch verschijnsel voor de tijd van het jaar. Zo komt het dat we eindelijk eens kunnen profiteren van al dat dons dat we meehebben in plaats van er het er 's nachts veel te warm onder te hebben. Ik denk dat we jullie de komende maanden meer dan anders op de hoogte zullen houden van de evoluties in het weer, gezien wij steeds noorderlijker gaan en de zon, terecht, zuidelijker trekt.

Eindelijk: een sterk verhaal !

Regelmatig wordt ons gevraagd (door de mensen die een mondje duits of engels spreken, bij de anderen zijn de vragen iets meer basic) of we geen "sterk verhaal" hebben, na zo een tijdje onderweg op de fiets. Helaas moesten we daar steeds negatief op antwoorden. Verhalen hebben we, das zeker, maar "sterke"? Fijne avondjes, mooie dingen zien, plezante momenten, talrijk zijn ze. Maar wegens gebrek aan sensatie is dat niet meteen waar men op zit te wachten. Iets met een wolf of zo, dat eerder wel. Teleurstelling alom dus, mensen die dachten een avondje geentertaind te worden met stoerheid ende heldhaftigheid kwamen bedrogen uit.

Tot gisteren...

We waren al lichtjes voorbereid door onze eerste Letse gastfamilie, die ons vertelde dat er in hun dorpje een gratis muziekmuseum was, geleid door een heerschap dat graag uitleg gaf bij alle instrumenten. Eens op het dorpsplein aangekomen werd inderdaad onze aandacht gelokt door een muziekaal deuntje, gevolgd door "komm, komm, eintritt frei". Terwijl we onze fietsen vastmaakten (wat enige tijd kost) bleef ie roepen en spelen - we moesten ons inhouden om niet "wir kommem gleich" te roepen naar de andere kant van het plein. We konden dus al wat verwachten, maar toch waren we aangenaam verrast toen onze gastheer (in volksdanskostuum) nadat we 5 min in zijn eenkamerig museum waren op zijn accordeon begon te spelen ende zingen, waarna hij ons de bijhorende dans toonde, die wij dan moesten dansen terwijl hij verderspeelde. Geniaal! Waren wij daar met ons tweeen aan het hupsen en springen op de tonen van onze prive-muzikant. Hij had bovendien de meest zotte instrumenten staan, die wij - als kindjes in een hands-on museum - mochten vastpakken en bespelen. Meer nog, hij duwde ons een instrument in de handen (Bert een Balalaika - Ivanovitsj gewijs - en ik een eerder gewone Xilofoon (gelukkig mocht ik daarna op het orgel spelen), waarna hij een lied inzette, en van ons verwachtte dat wij zo konden meespelen. Hij zal wel wat beteuterd geweest zijn met het trieste geluid dat wij wisten voort te brengen... (probeer maar eens een onbekend lied te spelen op een onbekend instrument). Daarnaast had hij ook een "zingende zaag" (een zaag opspannen tussen je benen en daar met een vioolstok op spelen), een piano-orgel, verschillende indianenfluitjes, een schaapsdoedelzak, zelfgemaakte klap-trommeldingen, de mondharp (ons al bekend dankzij Gilles), allerlei andere harpen, een zelfgemaakte Sitar, wel 15 accordeons uit het soviet-tijdperk, en noem maar op. Alle instrumenten wist hij zelf te bespelen en het merendeel ervan had hij zelf gemaakt (de rest kwam van zijn reizen gokken we). Jammer dat hij onze vragen (zoals hoe oud is die antieke accordeon) niet verstond, maar doorspeelde en zong. Zelfs de fotos van zijn volksdansgroep (van de laatste 50 jaar) werden fier getoond... Het werd een feestelijke middag, das duidelijk.

De avond was echter niet minder feestelijk. Normaalgezien proberen we buiten de stad overnachting te zoeken, maar aangezien we graag wilden internetten (en dit enkel in grote steden kan) kwamen we toch in de stad terecht. Helaas kenden we de woorden "tuin", "gras" en "weide" nog niet in het Lets, wat het vragen naar een stukje tuin nogal bemoeilijkte. Uiteindelijk kwamen we bij een aardige kerel terecht, die ons - al verstond hij ons niet - wel wou helpen. Eerst bracht hij ons naar het lievelingsoord van de plaatselijke hangjongeren, om ons daarna (toen bleek dat we toch liefst niet zo publiek stonden) in de wildernis van zijn moeder te laten staan, om ons nog iets later terug te komen halen en bij hem thuis een bed aan te bieden (met de dochter uit Litouwen aan de telefoon als tolk ). Onder het motto "Trinken Schnaps und singen Wolga" werden we eerst een volledig maal voorgeschoteld, gevolgd door zelfgebrouwen Schnaps (eerst uit mout, dan destilleren en laten trekken met koffiebonen en citroen), het bierachtige voorproduct van de Schnaps, zelfgemaakt appelsap, Russische champagne, whisky en zelfs een fles Tequilla. Gelukkig was het water van de kraan hier drinkbaar, en konden we (tot groot ongenoegen van onze steeds vrolijker wordende gastheren) het steeds bijgevulde glas wat neutraliseren met een gigantische hoeveelheid water. De fotoboeken (waar mijnheer steeds in zo mannelijk mogelijke positie opstond) werden bovengehaald, en de taalbarriere werd steeds kleiner. De hoeveelheid zoetigheden daarentegen (samen met de alcohol) steeg exponentieel. Alles dat in huis was werd bovengehaald: wafeltaart (een feestgerecht uit buurland Litouwen), chocolade, koekjes, snoepjes, een ijsje, worst, ... noem het op en het stond tegen het eind van de avond op tafel. "Neen danku (of nje paldies)" werd niet echt als antwoord geapprecieerd, desondanks hebben we het eind van de avond zonder al te veel kleerscheuren behaald. We hebben dan ook wijselijk geweigerd toen onze wankelende gastheer nog naar een dansclub wou, teveel Wolga Wolga is ook niet goed voor de mens. Een heel fijne avond was het wel, en uiterst aardige en gastvrije mensen, dat zeker ook!

Melanie